1 октября 2020, 14:16

Самый главный вопрос в Беларуси сегодня – когда состоятся новые выборы и Лукашенко уйдет со своего поста. За ним, как правило, следует вопрос, как это вообще это произойдет. Публицист и блогер Стась Карпов в своем Facebook попробовал дать беларусам ответ. 

«Няма простага адказа на пытанне, як і чаму лукашэнка сыдзе. Тыя, хто ўзбройваюцца простымі аргументамі тыпу «якім чынам мітынгі прымусяць дыктатара, які сядзіць на штыках у бяспецы  аддаць уладу» – святкуюць перамогу ў кожнай спрэчцы. Бо здаўна лічыцца, што на простае пытанне і адказ павінен быць простым. А калі адказ складаны, то ён няслушны.

Але праўда заключаецца ў тым, што над адказам, чаму адбываюцца перамены людзі б'юцца напрацягу ўсёй задакументаванай гісторыі і нават у аналізе ужо адбыўшыхся падзеяў моцна разыходзяцца. Разыходзяцца нават самыя заглыбленыя спецыялісты.

Імперыя ніколі не падзе? Ну яна і не падала. Ніколі. Пакуль не ўпала. Прычым не было ніякай канкрэтнай секунды, якую назіральнікі знутры магі б назваць пунктам адліку заняпаду. Але такая секунда была. Ніколі не падала рымская імперыя. Пасля ніколі не падала заходняя рымская імперыя. Пасля ніколі не падала ўсходняя… Ніколі не падала пруская. Ніколі не адмянялася рабства. Ніколі не развальваўся савецкі саюз. Ніколі чалавек не прызнаваўся роўным іншым ад нараджэння. Ніколі кожнаму ад нараджэння не гарантаваліся правы і свабоды. Старажытныя грэкі лічылі, што свет спасцігнуты і нічога больш не будзе адкрыта. Ніколі.

Самае цяжкое, што даводзіцца прыняць чалавеку напрацягу ўсяго жыцця – гэта перамены, якія ўзнікаюць не «таму, што», а «ўзнікаюць».

Дзеці ніколі не састарацца. Мы ніколі не памрэм. Сяброўства не скончыцца. Не. Усё зменіцца. Дыктатуры падаюць не таму, што тыя, хто іх адмяняе – маюць план і шаблон пераменаў. А таму, што матэрыя, тканіна гісторыі, тканіна сацыяльных сувязаў, тканіна чалавецтва надзвычай складаная. І перамены праяўляюцца ў мільярдах няўлоўных квантавых зрухаў кожную мілісекунду паўсюль.

«Як вы зменіце дыктатара» – гэта вельмі дурацкае пытанне. Яно як бы адмаўляе складанасць свету і называе яго абсалютна даступным для спасціжэння. Яно ставіць складанасць свету ў залежнасць ад назіральніка, што смешна само па сабе. Адказ на «як» – заключаецца ў тым, што выхад на вуліцу – гэта, калі хочаце, не спосаб змены дыктатара. Гэта адно з безлічы фізічных праяўленняў працэсу змены дыктатара, якое відавочнае назіральніку.

Мы – не аўтары. Мы – праяўленне складанага працэса. Мы – інструмент.

У чалавека N раней не было жадання выходзіць на вуліцу, а пасля яно з'явілася. Напэўна не ў тую ж секунду, калі ён выйшаў. І тую секунду ён наўрад ці назаве. 
І часовага вымярэння для апісання змены яго стану будзе мала. Тут трэба будзе апісаць і тысячы дыялогаў, думак, рэфлексіяў,  назіранняў у гэтым чалавеку і ў іншых людзях. Я гэтага зрабіць не змагу.

Мы – інструмент, пры дапамозе якога рэалізуецца гістарычны няспынны працэс.
Я не ведаю, як гэта растлумачыць прасцей і, напэўна, болей не буду. Дзякуй». 

Заметили ошибку в тексте – выделите её и нажмите Ctrl+Enter
По теме
Популярное